Mijn voetbalverhaal

Hoe ik ben begonnen
Ik voetbal vanaf mijn 15e en dat is ondertussen dus alweer de helft van mijn leven. Binnen het gezin waarin ik opgegroeid ben werd er eigenlijk niet naar voetbal gekeken, maar ik vond het spelletje wel altijd al interessant. Op school vond ik het ook altijd erg leuk wanneer we gingen voetballen met gym en op de basisschool ging ik tijdens de pauze of na de lessen graag een balletje trappen. Toen ik 14 werd had ik een vriendje die keeper was en hierdoor ging ik naar zijn wedstrijden kijken wanneer ik daar bleef logeren. Ik werd steeds gekker op het spelletje en heb op mijn 15e gekozen om ook te beginnen met de sport.

Clubs
Ik woonde in die leeftijd bij mijn ouders in Helmond en ben begonnen bij Rood-wit’62. Voetballende meiden was iets wat nog niet zo groot was dus  begon ik bij de Meisjes A1 (1e klasse). Hier heb ik mijn beginselen van het voetballen geleerd. Op meerdere plekken wordt je dan uitgeprobeerd en je gaat ook zien welke posities je meer liggen en welke je leuk vindt. Omdat ik nog jong was heb ik een vreemde ‘route’ doorlopen binnen de teams. Van MA1 naar C4Gemengd (als meisjes team in een jongenscompetitie), naar een B 7-tal team en uiteindelijk weer in de A1. Ondanks dat er natuurlijk gekeken is waar ik moest gaan spelen, heb ik in mijn herinnering wel het meeste voorin gestaan.

Doorgroeien
Mijn passie voor voetballen werd steeds groter en uiteindelijk stond ik 6 dagen in de week op het voetbalveld. Op maandag, woensdag en zaterdag trainde en speelde ik met mijn team en op dinsdag, donderdag en zondag speelde ik vaak met de dames mee. Qua leeftijd viel ik een tijd er tussenin waardoor ik met dispensatie langer bij de meisjes heb gespeeld. Buiten het voetballen zelf heb ik ook twee seizoenen een E-team (9 en 10 jaar) getraind. Voetballen was eigenlijk niet meer uit mijn leven weg te denken. Kampioenschappen heb ik mee mogen maken en ook ‘mijn’ E-tjes werden kampioen!

Senioren
Uiteindelijk wordt je ouder en maak je de overstap naar de Dames. Hier heb ik ook nog meerdere seizoenen bij Rood-Wit’62 voor gespeeld. Een seizoen ben ik vanuit Tilburg (waar ik voor studie en relatie naartoe verhuisd was) op en neer gereden maar toen het team uit elkaar viel heb ik ervoor gekozen om een club in Tilburg te gaan zoeken. Ik kende de clubs niet en ging online opzoek naar de clubs waar ze damesteams hadden en hoe ze meedraaide in de competitie. Eerlijk is eerlijk; ik heb ook gekeken naar de kleuren van het tenue van de club want ik vond het erg belangrijk om niet in een wit broekje te voetballen. (Ja ik blijf natuurlijk een vrouw 😉 ) Uiteindelijk is het Longa Dames1 geworden waar ik enkele seizoenen heb gespeeld voor het kampioenschap maar waar we steeds net langs de prijzen grepen. Na enkele jaren hier gespeeld te hebben is de club gefuseerd met enkele andere clubs en hebben we uiteindelijk de naam FC Tilburg gekregen. Hier voetbal ik tot op dit moment nog voor. Bij FC Tilburg heb ik zowel in Dames1 en 2 gespeeld in teams tussen de 2e en de 5e klasse. Ik ben erg gedreven om te blijven ontwikkelen maar ondertussen begin ik wel te merken dat ik ouder word. 

Genieten
Qua niveau kan ik niet meer mee met wat ik graag zou willen maar ik voel me fitter dan ooit. Daarom denk ik dat ik me makkelijker neer kan leggen bij het feit dat het prima is een stapje terug te doen en niet meer in het eerste te moeten willen spelen. Wel ben ik van mezelf enorm gedreven en perfectionistisch en wil ik ook echt merken dat ik beter word en op wedstrijddagen ga ik er voor de volle 100% voor. Voor mij is het dan ook belangrijk dat ik wel in een team speel waar iedereen ook enorm gemotiveerd is en voor elkaar wil vechten in het veld.
Nog een kampioenschap meemaken is toch nog wel een droom die kriebelt bij me! Ik hoop nog een paar jaar lekker zo fit als dat ik nu ben mee te mogen hobbelen op het veld en te mogen genieten van het spelletje en hopelijk een fijne vaste waarde voor het team te mogen zijn. 

Stok achter de deur
Wat mooi meegenomen is, is dat het voetballen voor mij een stok achter de deur is voor het sporten. Ook wanneer het druk is met werk of binnen een relatie of iets dergelijks is er een team dat op je rekent en verwacht dat je er bent. Zelfs als het regent of als ik even geen zin heb wordt er verwacht dat je er bent. Voor mij is dat een super fijn hulpmiddel om zo lekker fit te blijven als dat ik ben.

Wanneer is het moment dat je stopt?
Dat er geen leeftijd is waarop je perse moet stoppen bewijzen enkele speelsters in mijn team. Uiteenlopende leeftijden spelen mee en iedereen voegt iets toe. Ik hoop dat ik dit ook nog enkele jaren mag doen en ondanks dat ik al een paar jaar zeg dat ik stop met voetballen, kan ik het spelletje toch nog niet missen en zie ik mezelf ook volgend seizoen gewoon door gaan! Juist omdat ik mezelf zo lekker fit voel en het voor mij de stok achter de deur is om sowieso drie keer in de week te gaan sporten. Komend seizoen verwacht ik dus dat je me gewoon weer op het voetbalveld tegen kunt komen. Hopelijk dan wel weer gewoon een ‘normaal’ seizoen waarin we wedstrijden mogen spelen want dat in groepjes van 4 met 1,5 meter afstand, daar ben ik ondertussen wel klaar mee. 

Er is nog zoveel meer wat ik kan schrijven over voetballen. Hoe zien trainingen eruit in coronatijd? Welke voetbalschoenen vind ik fijn? Het spelen op kunstgras of juist natuurgras? Wat voor type speelster ik ben en nog veel meer. Vanzelf vind ik weer een moment waarop ik weer wat hierover wil schrijven en dit ga je dan ook weer hier lezen. Maar voor nu even mijn introductie over voetballen en mijn ‘verhaal’ hierin.